Typy psychologiczne badaczy naukowych cz. 4

Klasyk wykończa zawsze bardzo szczegółowo prace swoje, lubi obok pytania głównego roztrząsać liczne inne, dodatkowe, z tamtym związane, rozpatruje przedmiot z różnych bardzo stron, a niedowierzając łatwo wynikom swych badań i pragnąc nowych wciąż sprawdzianów, zwleka z ogłaszaniem prac swoich, cyzelując je i rzeźbiąc wielokrotnie, modyfikując i dopełniając. Prace jego są za to bardzo zaokrąglone, napisane niezmiernie systematycznie, krzepkie w sobie, niekiedy jakby ze spiżu ulane. Często się zdarza, że klasyk, zwlekając z opublikowaniem pracy swojej, daje się wyprzedzić przez innych; odkrycia, które długie nieraz lata spoczywają w jego manuskryptach, bywają podczas tego przez innych ogłaszane i klasyk publikuje je tylko dlatego, że są pełniej i wszechstronniej przez niego opracowane. W związku z tą niezwykłą ostrożnością w pracy, oraz ustawiczną chęcią poprawiania, uzupełniania i rozszerzania, klasyk jest bardzo często niezbyt dobrym nauczycielem, zarówno jako profesor, jako też i kierownik laboratorium.