Typy psychologiczne badaczy naukowych cz. 3

Otóż oba typy, według niego, różnią się od siebie tym, że u klasyka punkt ciężkości pracy naukowej polega na nadaniu możliwej doskonałości każdej pracy pojedynczej, każdemu poszczególnemu poszukiwaniu, podczas gdy u romantyka pojawia się nadmiar myśli, obfitość idei, które on usiłuje uzewnętrznić, zanim jeszcze każda z nich została w zupełności, w stopniu doskonałym przerobiona i opracowana. Klasyk pracuje powoli i spokojnie, romantyk szybko i bardziej gorączkowo, pierwszy idzie głębiej, ostatni za to ogarnia rzeczy szerzej, pierwszy jest w pracy naukowej i w ogóle w życiu naturą bardziej flegmatyczną, ostatni bardziej sangwiniczną. Gdybym, sądzę, działalność jednego i drugiego porównał ze sposobem tworzenia u malarzy, mógłbym powiedzieć, że jeden i drugi osiąga cel swój w sposób odmienny, bądź to rzucając impresjonistyczne plamy i wydobywając tą drogą świetne efekta, bądź to szczegółowo bardzo wykończając całość i zwracając uwagę na najmniejsze drobiazgi pracowicie wystudiowane, a dające również u wielkich artystów, zwłaszcza szkół dawniejszych, efekta znakomite.

Scharakteryzujmy bliżej za Ostwaldem oba te typy.