Etyka świata starożytnego i chrześcijaństwa cz. 8

Również i niematerialistyczny kierunek etyki w filozofii, reprezentowany najlepiej przez Platona, kierunek, którego strony mistyczne daleko jednak wyraźniej rozwinięte zostały przez neoplatonistów, głównie przez Plutina i ten również kierunek nie potrzebował więcej starych bogów dla wyjaśnienia zjawisk natury i traktował ich tak samo, jak materialiści. Ich pojęcie bóstwa wynikało nie z potrzeby wyjaśnienia otaczającej nas natury, lecz z potrzeby wyjaśnienia etycznego, duchowego życia wewnętrznego ludzi. W tym celu potrzeba im było uznać istnienie ducha, stojącego poza naturą i nad nią, a więc poza granicami przestrzeni i czasu – ducha, stanowiącego kwintesencję wszelkiej moralności i panującego nad naturą materialną tak samo, jak arystokratyczni filozofowie panowali nad tłumem ;pracowników ręcznych. I jak ci filozofowie uważali się sami za szlachetnych, a robotnicy ręczni uchodzili w ich oczach za niski gmin, tak samo i natura stała się niską i podłą, duch natomiast wzniosłym i dobrym.